4000 yıllık bir sembolik düşünce sistemi.

Astrolojinin bilinen en eski sistematik kaydı, Eski Babil döneminde yazılmış Enūma Anu Enlil — gökyüzü olaylarının bir devlet için omenleri olarak okunduğu yaklaşık 7000 kil tablet. Burada henüz "kişisel" astroloji yok; gözlem yapan kâhinler, Ay ve Venüs hareketlerini kral, hasat ve savaşlarla ilişkilendirir. Bu erken katman astronomik gözlem ile sembolik yorumun ayrılmadığı dönemdir; gökyüzü tanrı(lar)ın yazı tahtasıdır.

12 burçlu zodyağın çıkışı M.Ö. 5. yüzyıl civarına tarihlenir; aynı dönemde Babilliler 360 dereceyi standartlaştırır. Anlam henüz kişisel değil, mundane (ulusal/iklimsel) düzeyde okunur.

Büyük İskender'in fetihleriyle Babil bilgisi Mısır'a (özellikle İskenderiye'ye) taşındı ve Yunan felsefesiyle harmanlandı. "Doğum haritası" (genitūra) kavramı bu kavşakta doğdu — Vettius Valens'in Anthology'si (M.S. 2. yy) bu sentezin doruk metni. Helenistik astroloji şu inovasyonları getirdi: 12 ev sistemi, açısal evler (1/4/7/10), Yer (Lot) hesapları, almuten, sect (gündüz/gece) ayrımı, profections ve zodiacal releasing gibi zaman lordu teknikleri.

Burada astroloji artık devletin değil, bireyin kaderini okumaya yöneldi. Klaudios Ptolemaios'un Tetrabiblos'u (M.S. 150 civarı) sistemi standart bir referans olarak kodladı — sonraki 1500 yıl boyunca temel ders kitabı olarak kalacaktı.

Bizans çağında Batı'da astroloji geriledi; ancak Sasani Persleri ve Abbasi Halifeliği bilgiyi koruyup geliştirdi. Bağdat'taki Beyt-ül-Hikme (Bilgelik Evi) Helenistik metinleri Arapça'ya çevirdi. Ebū Ma'shar (Albumasar, 9. yy), el-Bīrūnī (11. yy) ve Mā Shā' Allāh büyük katkı yaptılar. Bu dönemde tablo-bazlı efemerisler, almanak yöntemleri ve hor astrolojisi (soru zamanı haritası) sistematikleşti.

Avrupa'ya bu birikim 12. yüzyılda Endülüs üzerinden ve Toledo Çeviri Okulu aracılığıyla geri döndü.

Marsilio Ficino, Rönesans'ın hermetik canlanmasında astrolojiyi yeniden ruhsal bir disipline çevirdi. William Lilly'nin Christian Astrology'si (1647) — hor ve doğum astrolojisini İngilizce'de standartlaştırdı. Ancak bilim devrimi (Galileo, Newton) astrolojiyi astronomiden ayırdı; 18. yüzyılın Aydınlanma'sıyla "ciddi" akademiden uzaklaştı.

Théosophical Society (1875) ve sonra Alan Leo, astrolojiyi kader-deterministik bir araçtan kişilik analizi aracına çevirdi. Carl Jung'un (1875-1961) burçları arketipsel sembollerle ilişkilendiren çalışmaları, Dane Rudhyar'ın hümanistik astroloji manifestosu (The Astrology of Personality, 1936) ve Liz Greene'in psikodinamik yaklaşımı modern astrolojiyi şekillendirdi.

20. yüzyıl sonu — bilgisayar destekli hesaplama (Swiss Ephemeris, 1997), kalite eşiğini yükseltti; artık her astrolog dakika hassasiyetli haritaya erişebiliyor.

2010'lardan itibaren Helenistik tekniklerin (profections, zodiacal releasing, sect) çağdaş astrolojiye geri dönüşü hızlandı (Demetra George, Chris Brennan'ın Hellenistic Astrology kitabı). Aynı zamanda Jeffrey Wolf Green'in evrimsel astrolojisi karmik vurguyu yenilemekte. WakeApp her iki katmanı da destekler.